strona główna >>
Miasto Ułan-Ude
Ułan-Ude jest stolicą Republiki Buriacji, obecnie zamieszkuje ją 380 tysięcy mieszkańców ze 170 narodowości, najwięcej jest Buriatów i Rosjan. Miasto Ulan-Ude zostało założone w 1666r przez rosyjskich Kozaków. Nazywano je Wierchnieudyńsk. Początkowo był to nieduży gród, który bardzo szybko stał się miasteczkiem. Korzystne jest jego położenie nad dwoma rzekami Udy i Sielengi, które są drogą handlową Rosji z Mongolią i Chinami.
Ułan-Ude znajduje się 150 km za Jeziorem Bajkał na Zabajkalu. Miasto otaczają 3 pasma górskie. Od północno- zachodniej strony Hamar-Daban i Ułan-Bargasy, a z południowo-wschodniej Cagan-Daban. Klimat Buriacji jest kontynentalny: zimy ostre i długie, lata krótkie i upalne.
Buriaci wyznają przede wszystkim buddyzm i szamanizm. Bardzo wielkie żniwo zbierają tu obecnie różne protestanckie wyznania i sekty.
Krótka historia Dominikanek w Ułan-Ude
W jubileuszowym roku 2000 nasze Zgromadzenie Sióstr św. Dominika , odpowiadając pozytywnie na zaproszenie ks. bp Jerzego Mazura do pracy w Administraturze Apostolskiej Wschodniej Syberii, rozpoczęło swą misję apostolską w stolicy Buriacji w Ułan-Ude.
Po raz pierwszy s.Bernadetta Gratkowska przyjechała do Irkucka na początku kwietnia 2000 roku, aby zobaczyć i zaplanować przyszłą prace w tym kraju. Po kilku dniach udała się do Ułan- Ude wraz z ks. Adamem Romaniukiem , który został przeznaczony do pracy w Czicie i Ułan-Ude. Życie parafialne w Ułan-Ude toczyło się w bloku mieszkalnym, gdzie w największym pokoju zrobiono oratorium i tutaj parafianie zbierali się na wspólną cotygodniową modlitwę.
Od 31 sierpnia 2000 roku Siostra Bernadetta Gratkowska i SiostraTatiana Jaczyńska przyjechały do Irkucka, gdzie zatrzymały się w kurii biskupiej na kilkumiesięczny kurs języka rosyjskiego. Dopiero 10 grudnia 2000 roku siostry wyjechały do Ułan-Ude, aby rozpocząć swoją pracę. Pierwsze trzy lata mieszkały w bloku mieszkalnym i tutaj rozpoczynały swoje apostolstwo, nie była to łatwa praca, wszystko trzeba było zaczynać od zera. Trzeba było po prostu szukać pracy, samych parafian było około 20 osób w tym dwójka dzieci. Siostry zaczęły szukać dzieci, zwłaszcza tych najbiedniejszych, które przychodziły i stukały do drzwi prosząc o kromkę chleba gdy były głodne. Z dziećmi rozpoczęły się najpierw wspólne rozmowy, a potem zapraszały je siostry na wspólną modlitwę i katechezę.
Kilkoro z tych dzieci jest w kościele do dnia dzisiejszego i są bardzo aktywne. Po pewnym czasie okazało się że w mieszkaniu sióstr na trzecim piętrze dzieci nie mogą się razem spotykać ponieważ przeszkadzają sąsiadom i biegają po klatce schodowej. Siostry podjęły pracę wychowawczą z dziećmi w miejskiej stołówce przy współpracy z administracją stołówki, tutaj gromadziły najbiedniejsze dzieci i prowadziły z nimi zajęcia wychowawcze.
Tu przede wszystkim dzieci otrzymywały gorący posiłek. Dla wielu z nich był to jedyny posiłek w ciągu dnia. Po pewnym czasie administracja stołówki wymówiła pomieszczenie siostrom ale przy pomocy administracji miasta, siostry rozpoczęły prace z dziećmi 2 razy w tygodniu w dwóch szkołach w najbiedniejszych rejonach miasta. Siostry także dojeżdżały do dziecięcego sanatorium przeciwgruźliczego w mieście. Jest tam dużo dzieci chorujących na gruźlicę. Personel sanatorium jest bardzo otwarty na taką pomoc, Od początku swojego pobytu w Ułan-Ude, siostry podjęły także pracę katechetyczną z dziećmi, młodzieżą jak również z osobami starszymi celem przygotowania ich do sakramentów św. Cały czas siostry organizowały życie parafialne i posługiwały chorym. Przez trzy lata były wydawane obiady w jednej miejskiej stołówce dla najbiedniejszych rodzin i bezdomnych ludzi. We wrześniu 2002 roku dojechała do Ułan Ude trzecia siostra - s.Teresa Popowa Białorusinka.
Pod koniec 2002 roku rozpoczęła się budowa kościoła w Ułan-Ude, pod kościołem zostało umieszczone tzw. centrum socjalne dla pracy z dziećmi najbardziej potrzebującymi. Na Boże Narodzenie 2003 roku już w nowym kościele odbyła się pierwsza Msza św. miesiąc później siostry zaczęły mieszkać przy kościele, prowadząc równocześnie prace wykończeniowe swojego klasztoru.
W sierpniu 2003 roku wyjechała s.Teresa Popowa.
W październiku 2004 roku został ukończony dom dla sióstr gdzie obecnie mieszkają. Przy kościele jest obecnie możliwość zajmowania się dziećmi ulic i najbiedniejszymi. To pomieszczenie funkcjonuje jako dzienna świetlica. Zawsze jest wielu przybywających i szukających tu pomocy.
6.11.2007r. dojechała do Ułan Ude S. Fidelis Kozak, trzy lata później powróciła do Polski.
|
| |
